Orthos sistem

TITANIUM ORTHOS

Blizanački breketi koji su rešili sve probleme klasičnih blizanačkih breketa

Precizno pozicioniranje breketa od 5 do 5
85% manje odpadanje breketa
Manji broj kontrola
Povecan komfor pacijenta

Biokompatibilan materijal
Veliki izbor preskripcija
Anatomski oblikovana baza breketa
Kompjuterskom analizom ortognatih pacijenata napravljeni breketi i lukovi

Distalni nagib korenova za stabilan rezultat

Rešen problem krivina prvog reda

Breketi donjih inciziva smanjenog profila smetaju okluziji sa dubokim preklopom

Breketi sa gingvalnim ofsetom povećavaju površinu za bondiranje bez kompromisa u pozicioniranju

ORTHOS SYSTEM

Kako je nastao sistem?

Temeljnim proucavanjem poteškoca koje su kliničari imali u svojoj praksi korišćenjem konvencionalnih sistema.

Godinama su prikupljana pitanja kliničara i njihovi problemi u terapiji. Nakon određenog vremena iskristalisalo se deset najučestalijih i očigledno ključnih problema. ORMCOV istraživacki tim prionuo je rešavanju istih. Specijalnim kompjuterskim programom skenirane su kosti i zubi više stotina pacijenta sa malformacijama. Program je imao mogucnost postavljanja pojedinog zuba donje i gornje čeljusti u idealan položaj u odnosu na kost, susedne zube i zube suprotne čeljusti. Dakle učinjena je idealna okluzija i interkuspidacija. Takođe su skenirane i sve vestibularne površine zuba. Na taj je način dobijena baza podataka, može se reći najveća na svetu sa matematički tačnim podacima koji su neophodni za izradu idealne bravice za svaki pojedini zub. I ne samo to! Podaci o obliku idealnog zubnog niza omogućili su razvoj novog oblika žicanog luka. Dobijen je novi sistem, ORTHOS.

10 IDEALNIH REŠENJA ZA 10 NAJČEŠĆIH PROBLEMA

Problem prvi, klasicne bravice na donjim frontalnim zubima su predebele gledano u vestibularno-oralnom pogledu. Usred toga javlja se problem pravilnog pozicioniranja kod izrazito tesnog zubnog luka i kod rotiranih zuba. Zbog debljine bravice neophodno je napraviti zavoj prvog reda, mezijalno od donjeg očnjaka da bi se uspostavila dobra kontaktna tačka između lateralnog sekutića i očnjaka. Ovakav dizajn bravice smeta okluziji i dobrom održavanju oralne higijene.

Rešenje prvog problema, načinjene su tanje ivice. Time je olakšano pozicioniranje kod tesnog zubnog niza, kao i rotacija i poboljšano održavanje higijene. Sem toga, slot na bravici donjeg očnjaka je dublji mezijalno, a plići distalno. Na taj način uspostavljena je bolja kontaktna tačka lateralnog sekutića i očnjaka.

Problem drugi, klasične bravice dizajnirane su tako da se postavljaju na sredinu kliničke krunice zuba. Često u donjim bočnim segmentima to nije moguće izvesti zbog okluzije pa se bravice postavljaju niže. To rezultira znatno izraženijim torkom na tim zubima. A to rezultira lošom interkuspidacijom gornjih i donjih lateralnih zuba.

Rešenje drugog problema, bravice na donjim lateralnim segmentima imaju manju vrednost torka, pa je omogućeno pozicioniranje više gingvalno a ne tačno po sredini kliničke krunice (gingivalni offset na bravici takođe omogućuje ovo rešenje). Time je problem okluzije i odlepljivanja bravica sveden na minimum.

Problem treci, poteškoce u postavljanju donjeg frontalnog korena u pravilni položaj. Obično se kod konvencionalnih bravica sa angulacijom 0 vidi na ortopanu da su korenovi paralelni i da između lateralnog sekutića i očnjaka postoji veći prostor. Ovaj položaj nije stabilan, velika je sklonost ka recidivu. Vrhovi korenova trebaju biti divergentni, odnosno trebaju imati distalni nagib (tipping).

Rešenje trećeg problema, u bravice je ugrađen distalni tipping za korenove donjih incinziva. Na centralnim donjim incinzivima u vrednosti od 2 stepena, a na lateralnim 4 stepena. Kada se načini ortopan na kraju terapije vidi se divergentan položaj korenova koji osigurava stabilnost rezultata.

Problem četvrti, u bočnim donjim segmentima javlja se problem uspostavljanja dobre kontaktne tačke. Položaj korenova nije zadovoljavajući. Uobičajena angulacija na bravicama donjih premolara je 0. Zato je kontaktna tačka na distalnim delovima ovih zubi niža nego što bi trebala biti te je teško dobiti dobru interkuspidaciju u odnosu na gornje zube te je nempguće postići paralelan položaj korenova.

Rešenje četvrtog problema, u bravice donjih premolara je ugrađena angulacija tako da se postigne stabilan položaj zuba. Kontaktne tačke su na sredini mezio-distalne širine zuba u okluzalnoj trećini.

Problem peti, položaj gornjeg prvog molara i njegova interkuspidacija I klase je često kompromitovana nepoželjnom rotacijom. Ovakav položaj gornjeg molara zahteva veći prostor u zubnom nizu. Usled toga može se javiti interkuspidacija polovine II klase ili cele II klase. Ovaj položaj u molarnoj regiji nije stabilan i može uzrokovati pomicanje celog zubnog niza prema napred i pojavu jače izražene incizalne stepenice.

Rešenje petog problema, u tube gornjih molara ugrađen je distalni offset. Njihovim pravilnim postavljanjem dobija se distalna rotacija zuba. U bravicu prvog i drugog gornjeg molara ugrađen je distalni offset od 15 stepeni. Tako ovi zubi zauzimaju manji prostor u zubnom nizu i u idealnom su odnosu I klase sa donjim molarima. Donji prvi molar ima tubu s distalnim offsetom 0 stepena a drugi molar od 5 stepena.

Problem šesti, distalni marginalni brid gornjeg drugog premolara nije u dobrom odnosu s buko-mezijalnom kvržicom donjeg prvog molara pri završetku terapije.

Rešenje šestog problema, angulacija koja uzrokuje distalni tipping korena drugog gornjeg premolara ugrađena je u bravicu. Na taj je način osigurana ista visina marginalnih bridova drugog gornjeg premolara i prvog gornjeg molara kao i povoljan položaj njihovih korenova. Osigurana je bolja interkuspidacija s donjim prvim molarom jer je marginalni brid gornjeg drugog premolara vodilja za buko-mezijalnu kvržicu donjeg prvog molara.

Problem sedmi, često je potreban zavoj prvog reda u predelu gornjeg drugog premolara da bi se centralne fissure susednih zuba dovele u niz. To je neophodno zbog pravilne interkuspidacije s donjim buklanim kvržicama koje dolaze u centralne fissure gornjih zuba. Kod konvencionalnih bravica gornji drugi premolar se pomiče više bukalno te remeti interkuspidaciju.

Rešenje sedmog problema, bravica gornjeg drugog premolara je deblja od bravica susjednih zuba. Na taj je način gore spomenuti problem kompenzovan.

Problem osmi, gornji bočni segment često nema kontakt palatinalnih kvržica sa fisurama zuba antagonista. One su u stvari u kontaktu s bridovima bukalnih kvržica donjih zubi.

Rešenje osmog problema, u bravicu je postavljen izraženiji bukalni tork korena.

Problem deveti, u završnoj fazi terapije javlja se problem usaglašavanja oblika zubnih nizova i njihove prednje širine u predjelu kuspida.

Rešenje devetog problema, već smo spomenuli da je Orthos sistem proizvod dugogodišnje analize i prikupljanja podataka. Svi rezultati istraživanja ugrađeni su u bravice. Formirani su i Orthos žicani lukovi koji imaju specifican oblik u predelu očnjaka. Lukovi i bravice u kombinaciji čine sistem te omogućuju da se zubi i njihovi korenovi nalaze u središtu koštane srži čeljusti što je ujedno i najstabilniji položaj. Lukovi se izraduju u dve veličine, veliki i mali, a gornji i donji se razlikuju po veličini kako bi osigurali položaj zuba koji je gore spomenut. Komentar kliničara je da ovaj sistem omogucava da zubi "bolje sednu". U završnoj fazi terapije kad je pacijent vec nestrpljiv i umoran od nošenja ortodontskog pomagala, neophodna je njegova motovisanost u nošenju gumica da bi se uspostavila bolja interkuspidacija. Orthos sistem ce to obezbediti i bez saradnje pacijenta.

Problem deseti, javlja se često odlepljivanje bravica s donjih i gornjih premolara zbog okluzalne interferencije. I ne samo to, dokazano je da je caklina na donjim premolarima otpornija na najedanje kiselinom pa je stoga kompromitovana fizikalna retencija bravica. Primećeno je da je najcešce odlepljivanje bravica baš sa tih zubi. To oduzima prilično vremena i doktoru i pacijentu.

Rešenje desetog problema, Gingivalni offset bravica Orthos sistema i veća površina baze bravice koja je proširena okluzalno predstavlja ključ rešenja ovog problema. Povećana je površina bravice koja se lepi na zub. Mrežica na bazi bravice je dodatno peskarena tako da joj je u startu snaga lepljena povećana za 35 %.